Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου. Όταν μιλάμε για την ΕΟΚΑ, το μυαλό πάει στα όπλα και στα βουνά. Όμως, ο αγώνας δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.
Πίσω από κάθε καταζητούμενο, υπήρχε μια μάνα που:
Μαγείρευε για τους "κρυμμένους" ενώ οι Άγγλοι χτυπούσαν την πόρτα της.
Μετέφερε προκηρύξεις κάτω από τις ποδιές των μωρών της.
Έπλυνε τις πληγές των πληγωμένων στα κρησφύγετα, σιωπηλά, χωρίς να πει λέξη ούτε στον ίδιο της τον άντρα.
Το πιο συγκλονιστικό; Όταν τα παιδιά τους οδηγούνταν στην αγχόνη, αυτές οι μάνες δεν λύγιζαν μπροστά στον εχθρό. Στέκονταν όρθιες, με το μαύρο μαντήλι, και τους έλεγαν:
«Πήγαινε στο καλό, γιε μου, και να είσαι περήφανος».
71 χρόνια μετά, χρωστάμε ένα "ευχαριστώ" σε εκείνες τις γυναίκες που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή μέσα στις κουζίνες και στις αυλές τους.
Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com/
Εκπαιδευτικός: Γιάννης Αλεξανδρόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου