Η Ύψωση του Τίμιου Σταυρού

 

Δραστηριότητα: «Κυνήγι σχημάτων» στην τάξη

 Ο εκπαιδευτικός μπορεί να ζητήσει από τους μαθητές να αναζητήσουν

γεωμετρικά σχήματα στον χώρο του σχολείου, όπως κύκλους, τετράγωνα,

ορθογώνια και τρίγωνα. Τα παιδιά μπορούν να δουλέψουν σε μικρές ομάδες,

να καταγράψουν τα σχήματα που εντοπίζουν και να τα σχεδιάσουν. Στη

συνέχεια, κάθε ομάδα παρουσιάζει τις παρατηρήσεις της στην τάξη. Με αυτόν

τον τρόπο, τα μαθηματικά συνδέονται με αντικείμενα της καθημερινής ζωής. Η

δραστηριότητα ενισχύει την παρατηρητικότητα, τη συνεργασία και τη

δημιουργικότητα των μαθητών. Παράλληλα, δείχνει στα παιδιά ότι τα

μαθηματικά υπάρχουν παντού γύρω τους.

Η δασκάλα Άρτεμις Μέρκου

Πηγή:“8 Hands-On STEAM Projects Your Students Will Enjoy”, Edutopia, 11

Μαρτίου 2025.

📚 Με αφορμή την Ημέρα Βιβλίου…

 

Με αφορμή την Ημέρα Βιβλίου, ταξιδέψαμε στον μαγικό κόσμο των βιβλίων μέσα από μια ξεχωριστή δράση φιλαναγνωσίας με αφορμή το βιβλίο «Η Σαραμπέλα και το Καπέλο της Σκέψης» της Judy Schachner.

Αφού γνωρίσαμε την ηρωίδα και την ιστορία της, συζητήσαμε για τα συναισθήματα που μπορεί να βιώνει ένας ήρωας σε διαφορετικές στιγμές της ιστορίας. Τα παιδιά προσπάθησαν να αναγνωρίσουν και να εκφράσουν συναισθήματα όπως η απογοήτευση, ο θυμός, η λύπη, η χαρά, η απορία και η αμηχανία, συνδέοντάς τα παράλληλα με δικές τους εμπειρίες.

Στη συνέχεια, μέσα από ένα φύλλο βιβλιοπαρουσίασης, τα παιδιά έγιναν μικροί βιβλιοκριτικοί: κατέγραψαν στοιχεία του βιβλίου, μοιράστηκαν τις εντυπώσεις τους και αποτύπωσαν όσα τους έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση.

Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το «καπέλο της ευχής»! ✨ Τα παιδιά έδωσαν τη δική τους δημιουργική πινελιά στη δράση, αφήνοντας τη φαντασία τους να ταξιδέψει και γεμίζοντας το δικό τους καπέλο με ευχές, σκέψεις και όνειρα.

Πώς να μιλήσετε στο παιδί που αγχώνεται για το σχολείο: Η διαφορετική ερώτηση που προτείνει ψυχολόγος

 

Με αφορμή την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, θα ήταν καλό να γνωρίζετε τα μέσα και τους

τρόπους με τους οποίους μπορείτε να βοηθήσετε το παιδί σας να κατανοήσει την έννοια του

άγχους και να το διαχειριστεί.

Η επανένταξη ενός παιδιού στα πλαίσια του σχολικού περιβάλλοντος μπορεί να σταθεί αφορμή για

την δημιουργία άγχους, νέων ανησυχιών και φόβων που οι γονείς καλούνται να αντιμετωπίσουν με

ψυχραιμία και έξυπνο τρόπο.

Το άγχος μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε έναν ανασταλτικό και πιεστικό παράγοντα τόσο για τα

νήπια όσο και για τους ενήλικες. Ωστόσο, δεν συνδέεται απαραίτητα με το γεγονός ότι το παιδί θα

πρέπει να μάθει να ζει με αυτό.

Πρώτο και κυριότερο βήμα είναι να κατανοήσει το παιδί την έννοια του άγχους, ώστε να μπορέσει

να το διαχειριστεί.

Πολλές φορές μάλιστα, τα άγχη των γονέων είναι αυτά που προβάλλονται πάνω στα παιδιά, με

αποτέλεσμα να δημιουργείται μία σημαντική ειδοποιός διαφορά: Το να περιμένει ο γονιός ότι το

παιδί θα αναπτύξει ανησυχίες, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί.

Σημαντικό είναι να ενισχύσετε την σκέψη του νέου με σκοπό να κατανοήσει ότι είναι πιθανό να

έρθει αντιμέτωπο με νέα συναισθήματα, όπως για παράδειγμα το στρες.

Οι φόβοι και οι ανησυχίες είναι φυσιολογικά και αναμενόμενα κομμάτια της ζωής, όμως, δεν έχουμε

ως μοναδική λύση την επιλογή να περιμένετε απλώς να περάσουν.

Το στρες τρέφεται από το άγνωστο και την αβεβαιότητα. Έτσι, όταν τα παιδιά γνωρίζουν ότι θα

εμφανιστούν τέτοιου είδους συναισθήματα, είναι και πιο εύκολο να τα αντιμετωπίσουν.

Το παιδί πρέπει να κατανοήσει τον φόβο του

Σε κάθε περίπτωση, βασικός σκοπός είναι το παιδί να κατανοήσει τις ανάγκες του, τα

συναισθήματά του και τους φόβους του, έτσι, όταν παρουσιαστεί μία κρίσιμη στιγμή, η «αυτόματη»

επίλυση από την πλευρά των γονέων δεν λειτουργεί πάντοτε καταλυτικά.

Επομένως, η ερώτηση «Πώς θα κάνω το παιδί μου να αισθανθεί καλύτερα», θα πρέπει να

αντικατασταθεί από την φράση:

«Πώς μπορώ να βοηθήσω το παιδί μου για καταλάβει καλύτερα τον εαυτό του;».

Βάζοντας μπροστά τις ανάγκες του νηπίου δημιουργείται το αίσθημα της εμπιστοσύνης, ο νέος

αισθάνεται καλύτερα επειδή καταλαβαίνει ότι έχει έναν πιστό ακροατή και ξεκινά να αναζητά μόνο

τους απαντήσεις.

Σταδιακά, το παιδί μαθαίνει να αντιλαμβάνεται το φόβο ως ένα συναίσθημα που δεν συνδέεται

απαραίτητα με την προσωπικότητά του, αλλά ως κάτι που προκύπτει από τις καθημερινές

συνθήκες της ζωής.

Τα τρία βήματα που βοηθούν το παιδί να διαχειριστεί το άγχος του

• Βοηθήστε το παιδί να ξεχωρίσει το άγχος από την προσωπικότητά του

Όταν ένα παιδί το κυριεύει το άγχος και ο φόβος για το άγνωστο, θα πρέπει να το βοηθήσετε να

κατανοήσει ότι το συναίσθημα δεν σχετίζεται απαραίτητα με την προσωπικότητά του. Ως γονείς,

μπορείτε να δώσετε «χαρακτήρα» σε μία αόριστη έννοια, χαρίζοντας στο άγχος προσωνύμια που

σας φέρνουν πιο κοντά στο παιδί.

Από την πλευρά σας, μπορείτε να εκφράσετε την κατανόησή σας, χρησιμοποιώντας ερωτηματικές

προτάσεις που θα σας οδηγήσουν στο να καταλάβετε το παιδί.

• Βοηθήστε το παιδί να ξεδιπλώσει τη σκέψη του και να ξανασκεφτεί τους φόβους του

Ίσως το πιο σημαντικό κομμάτι είναι να κατανοήσετε και εσείς τα αίτια που έχουν δημιουργήσει

άγχος στο νήπιο. Από την πλευρά σας, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ερωτήσεις με σκοπό να

οδηγηθεί το παιδί από μόνο του σε ένα συμπέρασμα.

Ρωτήστε το παιδί: «Γιατί το πιστεύεις αυτό;» ή «Τι πιστεύεις εσύ;».

Η εύκολη λύση είναι να πείτε στο παιδί ότι το άγχος του δεν έχει βάση, όμως μακροπρόθεσμα κάτι

τέτοιο δεν θα είναι αποτελεσματικό.

• Διδάξτε στο παιδί πώς να αντιμετωπίσει τον φόβο του

Αφού το παιδί έχει κατανοήσει τους φόβους του και τους λόγους για τους οποίους αισθάνεται το

άγχος, θα πρέπει να εξετάσει το συναίσθημά του και να αντιμετωπίσει πιο ρεαλιστικά την σκέψη

και την πράξη του.

Πηγή: psychologytoday

Από το βιβλίο στην τάξη: «Το καπλάνι της βιτρίνας»

 Μια διαφορετική προσέγγιση της λογοτεχνίας μέσα από τη φαντασία, τη φιλία και την ελευθερία. Ένα βιβλίο που προσφέρεται για μια τέτοια προσέγγιση στην Ε΄ Δημοτικού είναι το μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη, «Το καπλάνι της βιτρίνας». Πρόκειται για ένα έργο που μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για δραστηριότητες γύρω από τη φιλία, την παιδική ηλικία, τη φαντασία, την ελευθερία και τις αλλαγές που βιώνουν τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν.

Με αφορμή το βιβλίο, οι μαθητές μπορούν:

• να κατανοήσουν και να αναλύσουν λογοτεχνικούς χαρακτήρες,
• να εντοπίσουν βασικά στοιχεία της αφήγησης,
• να εκφράσουν συναισθήματα και προσωπικές απόψεις,
• να καλλιεργήσουν τον προφορικό και γραπτό λόγο,
• να αναπτύξουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους,
• να συνεργαστούν σε ομάδες,
• να συνδέσουν το λογοτεχνικό κείμενο με το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο
• οποίο εξελίσσεται η ιστορία
• 
  
  

Ένα βιβλίο που δίνει φωνή στους μαθητές

 Η αρχή μιας νέας σχολικής χρονιάς είναι πάντα μια καλή

ευκαιρία για νέες ιδέες, δράσεις και βιβλία που μπορούν να

δώσουν αφορμή για ουσιαστικές συζητήσεις μέσα στην τάξη.

Ένα βιβλίο που ξεχωρίζει για τη θεματολογία του είναι το «Πώς

να σώσετε μια σχολική εφημερίδα» της Φυτούλας Βακανά.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από μια σχολική εφημερίδα που

κινδυνεύει να σταματήσει να λειτουργεί και γύρω από μια

ομάδα παιδιών που αποφασίζει να μην μείνει αμέτοχη. Μέσα

από την εξέλιξη της ιστορίας αναδεικνύονται θέματα όπως η

συνεργασία, η συμμετοχή, η ανάληψη ευθύνης, η επιμονή και

η αξία της μαθητικής φωνής.

Το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει μια όμορφη αφορμή για συζήτηση σχετικά με το τι

σημαίνει να συμμετέχουμε ενεργά στη σχολική ζωή, πώς μια ομάδα μπορεί να πετύχει

περισσότερα όταν συνεργάζεται και γιατί είναι σημαντικό οι ιδέες και οι απόψεις των

παιδιών να ακούγονται. Παράλληλα, η θεματική της σχολικής εφημερίδας μπορεί να

συνδεθεί εύκολα με δραστηριότητες δημιουργικής γραφής, μικρά ρεπορτάζ, συνεντεύξεις

ή άρθρα.

Μια ενδιαφέρουσα επιλογή, λοιπόν, για όσους αναζητούν ένα βιβλίο που συνδυάζει την

ανάγνωση με τη συνεργασία, την έκφραση και την ενεργό συμμετοχή των μαθητών στη

σχολική κοινότητα.

Πηγή: Εκδόσεις Πατάκη – Πώς να σώσετε μια σχολική εφημερίδα

https://www.patakis.gr/books/9786180707663-pos-na-sosete-mia-scholiki-efimerida/

Καρέκλες...αφημένες στο πεζοδρόμιο περιμένοντας την επόμενη παρέα.

 Παλιότερα ήταν πολλά τα σπίτια που έβγαζαν καρέκλες έξω. Σε αυτές καθόντουσαν οι γείτονες και συζητούσαν τα καθημερινά τους προβλήματα, μοιράζονταν τις χαρές και τις λύπες τους.

Μαζί με τις καρέκλες, οι γλάστρες, τα τραπεζάκι, έβγαζαν το σπίτι έξω στο πεζοδρόμιο, λειτουργούσαν ως προέκτασή του. Αυτή η οικειοποίηση του δημόσιου χώρου, η ανάπτυξη της καθημερινής κοινωνικότητας, φέρει έντονο το σημάδι των Μικρασιατών προσφύγων του 1922.

Ήταν οι άνθρωποι που περνούσαν πολλές ώρες κάθε μέρα εκτός σπιτιού, γιατί πολύ απλά δεν χωρούσαν στα σπίτια τους. Οικογένειες 6, 7 ή και 10 ατόμων, ασφυκτιούσαν στα 50 τετραγωνικά, που έπρεπε να ζήσουν.

Έξω από το σπίτι, μαζί με τους γείτονες, που επίσης έβγαζαν καρέκλες στο πεζοδρόμιο, δημιουργήθηκαν ισχυρά δίκτυα αλληλεγγύης, «συντρεγμού» όπως μου τα έλεγε ο κύριος Γιάννης Κουβάς, γεννημένος το 1925 από πρόσφυγες γονείς στην Καισαριανή.
Αυτά τα δίκτυα βοήθησαν τους πρόσφυγες να ξεπεράσουν πολλές από τις δυσκολίες των πρώτων χρόνων της εγκατάστασης και βέβαια να επιβιώσουν, όσοι επιβίωσαν, της κατοχής.

Χρωστάμε πολλά σε αυτές τις καρέκλες που είναι αφημένες στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας την επόμενη παρέα.

Πηγή: Γεώργιος-Προσκυνητής στις 21.8.26