Από την οθόνη στην αυλή: η άνοιξη μάς καλεί να κινηθούμε

 

Η άνοιξη είναι η εποχή που μας θυμίζει, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη, πως ο κόσμος γύρω μας δεν βρίσκεται μόνο μέσα σε μια οθόνη. Το φως κρατά περισσότερο, οι αυλές γεμίζουν φωνές, τα δέντρα ανθίζουν και τα παιδιά έχουν ξανά την ευκαιρία να παρατηρήσουν, να κινηθούν, να παίξουν και να ανακαλύψουν με όλες τους τις αισθήσεις. Σε μια καθημερινότητα όπου οι οθόνες καταλαμβάνουν ολοένα και περισσότερο χρόνο, είτε για διάβασμα είτε για ψυχαγωγία, η επαφή με τον εξωτερικό χώρο αποκτά ιδιαίτερη αξία.

Το παιχνίδι έξω δεν είναι απλώς ένας ευχάριστος τρόπος για να περάσει ένα παιδί την ώρα του. Είναι μια φυσική ανάγκη, που βοηθά το σώμα να δυναμώνει, το μυαλό να ξεκουράζεται και τη διάθεση να αλλάζει. Όταν τα παιδιά τρέχουν, σκαρφαλώνουν, περπατούν, κυνηγούν μια μπάλα ή εξερευνούν μια μικρή γωνιά πρασίνου, δεν κινούνται μόνο σωματικά. Μαθαίνουν να συνεργάζονται, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους και να διαχειρίζονται μικρές προκλήσεις με θάρρος και δημιουργικότητα.

Σύμφωνα με τη UNICEF, το παιχνίδι σε εξωτερικούς χώρους συνδέεται με καλύτερη σωματική, ψυχική και συναισθηματική υγεία των παιδιών, ενώ μπορεί να ενισχύσει ακόμη και τη συγκέντρωση και την ετοιμότητά τους για μάθηση. Η ίδια πηγή επισημαίνει ότι πολλά παιδιά περνούν σήμερα λιγότερο χρόνο έξω και περισσότερο χρόνο καθισμένα, είτε στο θρανίο είτε μπροστά σε οθόνες. Αυτό κάνει ακόμη πιο σημαντικό να δημιουργούμε, στο σπίτι και στο σχολείο, μικρές αλλά σταθερές ευκαιρίες για κίνηση, παιχνίδι και επαφή με τη φύση.

Η τεχνολογία, βέβαια, δεν είναι εχθρός. Μπορεί να μας προσφέρει γνώση, επικοινωνία και δημιουργικές δυνατότητες. Το ζητούμενο, όμως, είναι η ισορροπία. Ένα παιδί μπορεί να χρησιμοποιεί μια οθόνη για να μάθει, να διαβάσει, να ψάξει ή να δημιουργήσει, αλλά χρειάζεται εξίσου χρόνο για να σηκώσει το βλέμμα του, να παρατηρήσει τον αληθινό κόσμο και να κινηθεί μέσα σε αυτόν. Γιατί καμία ψηφιακή εικόνα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη χαρά ενός παιδιού που τρέχει στην αυλή, που γελά με τους φίλους του ή που ανακαλύπτει κάτι μικρό και όμορφο στη φύση.

Ακόμη και όταν δεν υπάρχει μεγάλο πάρκο ή άμεση πρόσβαση σε έναν χώρο πρασίνου, μπορούν να γίνουν απλά πράγματα. Ένας σύντομος περίπατος, ένα παιχνίδι στην αυλή του σχολείου, μια διαδρομή από το σπίτι στο σχολείο με λίγη περισσότερη παρατήρηση, λίγες γλάστρες σε ένα μπαλκόνι ή μια μικρή δραστηριότητα έξω από την τάξη μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Η UNICEF τονίζει ότι ακόμη και μικρές αλλαγές στην καθημερινή ρουτίνα μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να συνδεθούν περισσότερο με τον εξωτερικό χώρο και να ωφεληθούν από αυτόν.

Ίσως, λοιπόν, η άνοιξη να είναι η καλύτερη αφορμή για μια μικρή αλλαγή: λιγότερη ακινησία και περισσότερη κίνηση, λιγότερο άσκοπο σκρολάρισμα και περισσότερη παρατήρηση, λιγότερος χρόνος μπροστά στην οθόνη και περισσότερος χρόνος στην αυλή, στο πάρκο, στον δρόμο, στη φύση. Τα παιδιά χρειάζονται χώρο για να κινηθούν, χρόνο για να παίξουν και ευκαιρίες για να νιώσουν ότι ο κόσμος γύρω τους είναι ανοιχτός, ζωντανός και γεμάτος ανακαλύψεις.

Πηγή έμπνευσης:

UNICEF Europe and Central Asia, The importance of outdoor play (and how to support it).

Εκπαιδευτικός: Μαρία Μπαρόλα

Ταξίδι στον χρόνο: Όσα μάθαμε στην Ιστορία της Ε΄ Τάξης

Φέτος, στο μάθημα της Ιστορίας, κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι στον χρόνο. Ανεβήκαμε στη μηχανή της φαντασίας μας και ταξιδέψαμε πολλά χρόνια πίσω, τότε που η Κωνσταντινούπολη ήταν μια από τις πιο ξακουστές πόλεις του κόσμου και το Βυζάντιο έγραφε τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Στο ταξίδι μας γνωρίσαμε αυτοκράτορες, λαούς, πόλεις, μάχες, δυσκολίες, έργα τέχνης, ναούς, αλλά και γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία του ελληνισμού. Ας κάνουμε, λοιπόν, μια τελευταία διαδρομή στις πιο σημαντικές στάσεις της φετινής μας Ιστορίας!

1η στάση: Καλώς ήρθαμε στο Βυζάντιο!

Η πρώτη μας στάση ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Μάθαμε πώς δημιουργήθηκε, γιατί η Κωνσταντινούπολη έγινε τόσο σημαντική και πώς κατάφερε να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο. Η Πόλη δε χτίστηκε τυχαία εκεί. Η θέση της ήταν εξαιρετική, γιατί ένωνε την Ανατολή με τη Δύση και βρισκόταν σε σημαντικούς δρόμους εμπορίου.

2η στάση: Αυτοκράτορες, αποφάσεις και μεγάλα έργα

Στη συνέχεια γνωρίσαμε σημαντικούς αυτοκράτορες και είδαμε πώς οι αποφάσεις τους επηρέασαν την αυτοκρατορία. Μιλήσαμε για έργα, νόμους, πολέμους, αλλά και για την προσπάθεια να οργανωθεί καλύτερα το κράτος. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που διδαχθήκαμε ήταν ότι η Ιστορία δεν γράφεται μόνο από μάχες, αλλά και από αποφάσεις, συνεργασίες, αλλαγές και δημιουργίες.

Σκέψου:
Αν ήσουν αυτοκράτορας ή αυτοκράτειρα για μία μέρα, ποιο έργο θα ήθελες να κάνεις για την πόλη σου;

 3η στάση: Η καθημερινή ζωή των Βυζαντινών

Το ταξίδι μας δεν σταμάτησε στα παλάτια και στους αυτοκράτορες. Προσπαθήσαμε να φανταστούμε και τη ζωή των απλών ανθρώπων. Μάθαμε για τις πόλεις, τα επαγγέλματα, τις αγορές, τη θρησκεία, την εκπαίδευση, τις συνήθειες και την καθημερινότητα των Βυζαντινών. Έτσι καταλάβαμε ότι η Ιστορία δεν είναι μόνο χρονολογίες και ονόματα, αλλά και οι ζωές των ανθρώπων κάθε εποχής.

 4η στάση: Τέχνη, ναοί και πολιτισμός

Μια από τις πιο όμορφες στάσεις του ταξιδιού μας ήταν ο βυζαντινός πολιτισμός. Γνωρίσαμε την τέχνη, τα ψηφιδωτά, τις εικόνες και τους μεγάλους ναούς. Μιλήσαμε για την Αγία Σοφία, ένα από τα πιο σπουδαία μνημεία της παγκόσμιας ιστορίας. Θαυμάσαμε την αρχιτεκτονική της και καταλάβαμε γιατί θεωρείται τόσο σημαντικό έργο.

Σκέψου:
Ποιο μνημείο ή ποιο έργο τέχνης από όσα γνωρίσαμε σου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση

5η στάση: Δυσκολίες, εχθροί και αγώνες

Καθώς προχωρούσε το ταξίδι μας, είδαμε ότι η αυτοκρατορία πέρασε πολλές δυσκολίες. Αντιμετώπισε εχθρούς, πολέμους, οικονομικά προβλήματα και εσωτερικές αναταραχές. Καταλάβαμε πως καμία αυτοκρατορία δεν μένει ίδια για πάντα. Άλλοτε δυναμώνει, άλλοτε δυσκολεύεται, άλλοτε αλλάζει. Μέσα από αυτά τα μαθήματα μάθαμε να βλέπουμε την Ιστορία σαν μια μεγάλη πορεία με στιγμές δόξας, αλλά και στιγμές δοκιμασίας.

Μικρή ερώτηση:
Γιατί πιστεύεις ότι μια μεγάλη αυτοκρατορία μπορεί κάποτε να αρχίσει να χάνει τη δύναμή της;

 6η στάση: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Η τελευταία και πιο συγκινητική στάση του ταξιδιού μας ήταν η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453. Μάθαμε για τις δύσκολες συνθήκες των τελευταίων χρόνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, για την πολιορκία της Πόλης και για το τέλος μιας μακράς ιστορικής περιόδου. Η Άλωση δεν ήταν απλώς ένα πολεμικό γεγονός. Ήταν ένα γεγονός που σημάδεψε βαθιά την Ιστορία και τη μνήμη των ανθρώπων. Μέσα από αυτό το μάθημα καταλάβαμε ότι η Ιστορία έχει και στιγμές χαράς και δημιουργίας, αλλά και στιγμές λύπης, απώλειας και περισυλλογής.

Σκέψου:
Πώς θα ένιωθαν άραγε οι άνθρωποι που ζούσαν τότε στην Κωνσταντινούπολη;

Τι κρατάμε από το φετινό μας ταξίδι;

Από τη φετινή Ιστορία κρατάμε πολλά. Μάθαμε ότι κάθε περίοδος έχει τα δικά της πρόσωπα, τα δικά της γεγονότα και τα δικά της μαθήματα. Γνωρίσαμε το Βυζάντιο όχι μόνο ως αυτοκρατορία, αλλά και ως έναν κόσμο γεμάτο ζωή, πολιτισμό, πίστη, αγώνες και αλλαγές. Κρατάμε επίσης ότι η Ιστορία μάς βοηθά να καταλαβαίνουμε καλύτερα το παρελθόν, να σκεφτόμαστε πιο βαθιά το παρόν και να παίρνουμε αποφάσεις για το μέλλον. Το ταξίδι μας στην Ιστορία της Ε΄ Δημοτικού φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του. Όμως όσα μάθαμε, όσα συζητήσαμε και όσα μας έκαναν εντύπωση θα συνεχίσουν να μας συντροφεύουν.

Γιατί η Ιστορία δεν είναι απλώς ένα μάθημα.
Είναι ένα ταξίδι μνήμης, γνώσης και ανακάλυψης.

Μπράβο σε όλα τα παιδιά για τη συμμετοχή, τις ερωτήσεις, τις εύστοχες παρατηρήσεις και το ενδιαφέρον τους σε αυτό το όμορφο ταξίδι στην Ιστορία. Κάθε μάθημα ήταν μια μικρή στάση σε έναν μεγάλο δρόμο γνώσης!

Εκπαιδευτικός: Μαριάννα Γαλαυτή 

Μια τάξη χωράει πολλές φωνές

 

Κάθε χρόνο, στις 16 Μαΐου, τιμάται η Διεθνής Ημέρα Συμβίωσης με Ειρήνη, μια ημέρα που μας καλεί να σκεφτούμε ξανά κάτι πολύ απλό, αλλά και πολύ σημαντικό: πώς μπορούμε να ζούμε μαζί, να συνεργαζόμαστε, να διαφωνούμε χωρίς να πληγώνουμε και να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, ακόμα κι όταν δεν μοιάζουμε σε όλα. Σύμφωνα με την UNESCO, η ειρηνική συνύπαρξη δεν σημαίνει απλώς να μην υπάρχουν συγκρούσεις. Σημαίνει να μπορούμε να αποδεχόμαστε τις διαφορές, να ακούμε, να αναγνωρίζουμε, να σεβόμαστε και να εκτιμούμε τους άλλους, ζώντας με τρόπο ειρηνικό και ενωμένο.

Αν το σκεφτούμε μέσα από τη σχολική ζωή, η ιδέα αυτή γίνεται ακόμα πιο κοντινή. Μια τάξη δεν είναι ποτέ μια ομάδα παιδιών που σκέφτονται, μιλούν, νιώθουν ή αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο. Κάθε παιδί φέρνει μαζί του τον δικό του χαρακτήρα, τις δικές του εμπειρίες, τις δικές του δυσκολίες, αλλά και τα δικά του χαρίσματα. Άλλο παιδί εκφράζεται εύκολα και αυθόρμητα, άλλο χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να ανοιχτεί. Κάποιο γελά δυνατά, κάποιο προτιμά να παρατηρεί σιωπηλά. Κάποιο αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ενώ κάποιο άλλο νιώθει πιο ασφαλές όταν ακολουθεί την ομάδα. Αυτή η διαφορετικότητα, όμως, δεν είναι εμπόδιο. Είναι ο πλούτος της τάξης.

Το να ζούμε μαζί ειρηνικά δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε πάντα ή ότι δεν υπάρχουν ποτέ παρεξηγήσεις. Στην καθημερινότητα του σχολείου είναι φυσικό να υπάρχουν διαφορετικές γνώμες, μικρές εντάσεις, στιγμές θυμού ή αδικίας. Το σημαντικό είναι να μαθαίνουμε τι κάνουμε μετά. Να μπορούμε να σταματάμε πριν πούμε μια κουβέντα που θα πληγώσει, να ακούμε και την άλλη πλευρά, να ζητάμε συγγνώμη όταν χρειάζεται και να προσπαθούμε να βρίσκουμε λύσεις με διάλογο. Η ειρήνη, άλλωστε, δεν φαίνεται μόνο στις μεγάλες αποφάσεις, αλλά και στις μικρές καθημερινές επιλογές μας.

Στο σχολείο, η ειρηνική συνύπαρξη χτίζεται σιγά σιγά. Χτίζεται όταν ένα παιδί δίνει χώρο σε έναν συμμαθητή του να μιλήσει. Όταν μια ομάδα δεν αφήνει κανέναν απ’ έξω. Όταν κάποιος υπερασπίζεται με ήρεμο τρόπο αυτόν που αδικείται. Όταν μαθαίνουμε να λέμε «δεν συμφωνώ», χωρίς να προσβάλλουμε. Όταν καταλαβαίνουμε ότι ο σεβασμός δεν είναι απλώς ένας κανόνας γραμμένος στον τοίχο της τάξης, αλλά ένας τρόπος να κάνουμε τους άλλους να νιώθουν ασφαλείς δίπλα μας.

Η UNESCO τονίζει ότι η ημέρα αυτή είναι μια αφορμή για να ενισχύονται η ειρήνη, η ανεκτικότητα, η ένταξη, η κατανόηση και η αλληλεγγύη, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν ενωμένοι μέσα στη διαφορετικότητά τους. Αυτές οι έννοιες μπορεί να ακούγονται μεγάλες, όμως στην πραγματικότητα αρχίζουν από πολύ μικρές πράξεις: από μια ευγενική κουβέντα, από μια δεύτερη ευκαιρία, από μια συνεργασία που στην αρχή φαινόταν δύσκολη, από την προσπάθεια να δούμε τον κόσμο και μέσα από τα μάτια του άλλου.

Γι’ αυτό και το σχολείο μπορεί να γίνει ένα μικρό εργαστήρι ειρήνης. Όχι επειδή όλα είναι πάντα ήρεμα και τέλεια, αλλά επειδή μέσα σε αυτό τα παιδιά μαθαίνουν να συνυπάρχουν αληθινά. Μαθαίνουν να μοιράζονται τον χώρο, τον λόγο, τις ιδέες και τις ευθύνες. Μαθαίνουν πως η δύναμη μιας ομάδας δεν βρίσκεται στο να είναι όλοι ίδιοι, αλλά στο να μπορούν όλοι να νιώθουν ότι έχουν θέση μέσα σε αυτήν.

Η Διεθνής Ημέρα Συμβίωσης με Ειρήνη μάς θυμίζει, λοιπόν, ότι η ειρήνη δεν ξεκινά κάπου μακριά. Ξεκινά από τον τρόπο που κοιτάζουμε τον διπλανό μας, από τον τρόπο που μιλάμε όταν διαφωνούμε, από το αν επιλέγουμε να αποκλείσουμε ή να συμπεριλάβουμε. Και ίσως, τελικά, μια τάξη που μαθαίνει να ακούει, να σέβεται και να συνεργάζεται να είναι ένα από τα πιο όμορφα παραδείγματα για το πώς μπορεί να γίνει ο κόσμος λίγο πιο δίκαιος, πιο ανθρώπινος και πιο ειρηνικός.

Πηγή: UNESCO – International Day of Living Together in Peace

https://www.unesco.org/en/days/living-together-peace

Εκπαιδευτικός Μαρία Μπαρόλα

Προβλήματα αναγωγής για Δ’ Δημοτικού

1.  Τα 6 κιλά λάδι κοστίζουν 18 ευρώ. Πόσο κοστίζουν τα 20 κιλά λάδι;

2.        Ένας εργάτης για 12 ημέρες εργασίας πήρε 480 ευρώ. Πόσα ευρώ θα πάρει αν εργαστεί 15 ημέρες;

3.       Ένας μανάβης πούλησε 46 κιλά φρούτα και κέρδισε 2.300 λεπτά. Πόσα ευρώ θα κέρδιζε αν πουλούσε 500 κιλά φρούτα;

4.       Ένας ράφτης για να ράψει 3 κουστούμια χρειάζεται 9 μέτρα ύφασμα. Πόσα μέτρα ύφασμα θα χρειαστεί για να ράψει 8 κουστούμια;

5.       Με 2 κιλά ζάχαρη η μητέρα φτιάχνει 30 κουλουράκια. Πόσα κουλουράκια μπορεί να φτιάξει με 3 κιλά ζάχαρη;

6.       Τα 2 κιλά καφέ κοστίζουν 16 ευρώ. Πόσο κοστίζουν τα 12 κιλά καφέ;

7.       Ένας ζαχαροπλάστης σε 6 ίδια κουτιά τοποθετεί 144 σοκολατάκια. Πόσα σοκολατάκια τοποθετεί σε 5 κουτιά;

Εκπαιδευτικός: Έφη Καλπάκη

Πώς να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση των παιδιών με ένα βιβλίο...

 Ένα από τα πιο σημαντικά δώρα που μπορούμε να κάνουμε στα παιδιά μας είναι η αυτοπεποίθηση.

Κανένα παιδί δεν γεννιέται με αυτή αλλά ξεκινά να τη χτίζει ήδη από τα πρώτα του χρόνια και αποτελεί σημείο αναφοράς μετέπειτα στη ζωή του.

Τα παιδιά έχουν ανασφάλειες και φόβους και πρέπει ως γονείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μεγαλώσουμε παιδιά με αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Παιδιά που πιστεύουν στις δυνάμεις τους, που αναγνωρίζουν και αξιοποιούν τα χαρίσματα και τις δεξιότητές τους, που βουτούν στις νέες προκλήσεις και εξελίσσονται.

Ένας από τους τρόπους για να το κάνουμε αυτό είναι τα βιβλία.

5 βιβλία αυτοπεποίθησης για παιδιά

Ο Ιπποπόκαμπος

Για ηλικίες 0-3

Ο Ιπποπόκαμπος είναι ένα «μυστήριο» πλάσμα, το οποίο εμφανίζεται σε έναν ποταμό για να χτίσει τη φωλιά του κοντά σε άλλα ζωάκια. Πολλά το αντιμετωπίζουν καχύποπτα, άλλα προσφέρουν αμέσως τη βοήθειά τους ανιδιοτελώς και μερικά θυμώνουν με την παρουσία του. Μέχρι που ο ιπποπόκαμπος τους εξηγεί πως είναι μοναδικός, ξεχωρίζει από όλους, αγαπάει τον εαυτό του κι ό,τι κι αν επιθυμεί μπορεί να το πετύχει. Τίποτα δεν τον σταματά!

Πρόκειται για μια υπέροχη ιστορία για την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση στα παιδιά (ή και στους μεγάλους!). Μια ιστορία για την αγάπη στον εαυτό μας.

Γέτι – Η δύναμη του ακόμη

Για ηλικίες 4+

 

Είναι τελικά οι δυνατότητες και οι ικανότητές μας κάτι σταθερό ή μεταβάλλονται με την προσπάθεια που καταβάλλουμε;

Το Γέτι είναι ο φανταστικός φίλος του Αγοριού. Το ακολουθεί παντού, αλλά μπορεί να πει μονάχα μία λέξη… ακόμη.
Το Αγόρι ανακαλύπτει ότι αυτή είναι μια μαγική λέξη που, όταν τη χρησιμοποιεί σωστά, το μυαλό του μεγαλώνει και μπορεί να καταφέρει τα πάντα, αρκεί να προσπαθήσει.

Το παγκόσμιο εκπαιδευτικό φαινόμενο που αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τις ικανότητες των παιδιών μας, μέσα από τη φαντασία της συγγραφέως και εικονογράφου Μαρίνας Γιώτη

Η Σαραμπέλα και το καπέλο της σκέψης

Για ηλικίες 5+

Πόσο ονειροπόλα είναι τα παιδιά! Δημιουργικά και επινοητικά. Έτσι είναι και η Σαραμπέλα. Και το μόνο που χρειάζονται για να λάμψουν είναι η αυτοπεποίθηση.

Η Σαραμπέλα είναι ονειροπόλα. Πάντα συλλογίζεται, ονειρεύεται και με τη φαντασία της φτιάχνει καινούριες λέξεις και εικόνες.
Με σκέψεις τόσο μεγάλες, είναι θαύμα που χωράνε στο κεφάλι της! Κι όταν αυτές μπερδεύονται δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στο μάθημα. Για καλή της τύχη, όμως, κάνοντας μια σχολική εργασία, σκέφτεται την καλύτερη ιδέα που είχε ποτέ… να δείξει στους άλλους ποια στ’ αλήθεια είναι.

Ο Μικέ μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του

Για ηλικίες 3+

«Μικέ, θέλεις να παίξουμε;»

Ο Mικέ λέει όχι, κουνάει την προβοσκίδα του στον αέρα και κάθεται σε ένα παγκάκι. Δεν αισθάνεται άνετα με τους φίλους του. Με αυτό το βιβλίο τα παιδιά θα μπορέσουν να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους!

Μια καμηλοπάρδαλη με λαιμουδένιο… λαιμό!

Για ηλικίες 4+

Είμαι ο Έντουαρντ και έχω έναν λαιμουδένιο… λαιμό!

Είναι πολύ μακρύς. Πολύ ευλύγιστος. Πολύ στενός. Πολύ λεπτός. Με καφετιές κηλίδες. Έχω τον πιο μακρύ λαιμό που έχετε δει ποτέ σας, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’ αυτό. Πιστέψτε με, έχω προσπαθήσει… Ανασηκώνω τους ώμους… Σκύβω… Καμπουριάζω… Μαζεύομαι… Ό,τι κι αν κάνω, όμως, ο λαιμός μου είναι εδώ, είναι εκεί, είναι παντού!

Και αυτός είναι ο Σάιρους, που από μικρός ονειρευόταν να έχει έναν λαιμό σαν τον δικό μου… λαιμουδένιο!

Μια χαρούμενη ιστορία για την αυτοεκτίμηση, τη διαφορετικότητα και τη φιλία. Ένα υπέροχο βιβλίο για όσα απασχολούν το παιδικό μυαλό!

Πηγή :  5 βιβλία αυτοπεποίθησης για παιδιά – Dioptra Blog

Εκπαιδευτικός: Σωτηρία Κουτσωνάκη

Γυναίκες της Κύπρου

 Ο αγώνας της ΕΟΚΑ δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου. Όταν μιλάμε για την ΕΟΚΑ, το μυαλό πάει στα όπλα και στα βουνά. Όμως, ο αγώνας δεν θα άντεχε ούτε μια εβδομάδα χωρίς τις γυναίκες της Κύπρου.

Πίσω από κάθε καταζητούμενο, υπήρχε μια μάνα που:

​Μαγείρευε για τους "κρυμμένους" ενώ οι Άγγλοι χτυπούσαν την πόρτα της.

​Μετέφερε προκηρύξεις κάτω από τις ποδιές των μωρών της.

​Έπλυνε τις πληγές των πληγωμένων στα κρησφύγετα, σιωπηλά, χωρίς να πει λέξη ούτε στον ίδιο της τον άντρα.

​Το πιο συγκλονιστικό; Όταν τα παιδιά τους οδηγούνταν στην αγχόνη, αυτές οι μάνες δεν λύγιζαν μπροστά στον εχθρό. Στέκονταν όρθιες, με το μαύρο μαντήλι, και τους έλεγαν:

«Πήγαινε στο καλό, γιε μου, και να είσαι περήφανος».

​71 χρόνια μετά, χρωστάμε ένα "ευχαριστώ" σε εκείνες τις γυναίκες που κράτησαν την ελπίδα ζωντανή μέσα στις κουζίνες και στις αυλές τους.

Πηγή: https://proskynitis.blogspot.com/

Εκπαιδευτικός: Γιάννης Αλεξανδρόπουλος

«Παραμυθουργός»

 Η σελίδα «Παραμυθουργός» προσφέρει μια ξεχωριστή εμπειρία δημιουργίας εξατομικευμένων παραμυθιών, όπου κάθε ιστορία γράφεται ειδικά για το πρόσωπο που τη λαμβάνει. Δεν πρόκειται για απλά παραμύθια, αλλά για μοναδικές αφηγήσεις που προσαρμόζονται σε ονόματα, χαρακτηριστικά, εμπειρίες και επιλογές, κάνοντας κάθε ιστορία πραγματικά προσωπική.

Σύνδεσμος: https://paramythourgos.app/

Εκπαιδευτικός: Μαρία Κατσαϊδώνη