ΤΟ ΦΛΟΥΡΙ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ

 – Ποιοῦ εἶναι τώρα τὸ φλουρί;εἶπε ἢ μητέρα μου.Τοῦ φτωχοῦ ἢ τοῦ παιδιοῦ;

Ἐγὼ λέω πὼς εἶναι τοῦ παιδιοῦ.

Ἡ καημένη ἡ μητέρα!Τὸ εἶχε καημὸ νὰ πέσει σ’ ἐμένα τὸ χρυσὸ φλουρί, γιατὶ ποτέ μου δὲν εἶχα κερδίσει τίποτε.

– Οὔτε τοῦ φτωχοῦ εἶναι,εἶπε ὁ πατέρας μου,οὔτε τοῦ παιδιοῦ.Τὸ σωστὸ σωστό.

Τὸ φλουρὶ μοιράστηκε.Ἦταν ἀνάμεσα στὰ δυὸ κομμάτια.

Καθὼς τὰ χώρισε τὸ μαχαίρι,ἔπεσε κάτω.Τὸ μισὸ εἶναι τοῦ φτωχοῦκαὶ τὸ μισὸ τοῦ παιδιοῦ.

– Καὶ τί θὰ γίνει τώρα;ρώτησε στενοχωρημένη ἡ μητέρα μου.

Τί θὰ γίνει;... Συλλογιζόμαστε κι ἐμεῖς.

– Μὴν πονοκεφαλάτε..., εἶπε ὁ πατέρας.

Ἄνοιξε τὸ πορτοφολάκι του,ἔβγαλε ἀπὸ μέσα δυὸ μισὲς χρυσὲς λίρες καὶ τὶς ἀκούμπησε στὸ τραπέζι.

– Νὰ τί θὰ γίνει.Αὐτὴ φυλάξτε την,νὰ τὴ δώσετε στὸν πρῶτο φτωχό, ποὺ θὰ χτυπήσει τὴν πόρτα μας.Εἶναι ἡ τύχη του.

Ἡ ἄλλη μισὴ εἶναι τοῦ παιδιοῦ.

Καὶ μοῦ τὴν ἔδωσε.

– Καλορίζικη! Καὶ τοῦ χρόνου, παιδί μου.Εἶσαι εὐχαριστημένος;

Ἤμουν καὶ μὲ τὸ παραπάνω.

Ἡ ἰδέα μάλιστα πὼς εἶχα συντροφέψει μὲ τὸ φτωχὸ μοῦ ἄρεσε πολύ.

  Πηγή:     https://proskynitis.blogspot.com/                                                                                                     Εκπαιδευτικός: Γιάννης Αλεξανδρόπουλος